Od września 1938 do września 1939 był szefem 8 Głównego Zarządu Ludowego Komisariatu Przemysłu Obronnego ZSRR, potem zastępcą ludowego komisarza budowy maszyn średnich ZSRR, od października 1941 do września 1942 był przedstawicielem ludowego komisarza przemysłu czołgowego ZSRR w fabryce traktorów w Stalingradzie, a od września 1942 do lutego 1943 pełnomocnikiem Państwowego Komitetu Obrony ZSRR w fabryce czołgów w Czelabińsku.
W 1943 odwołany do Moskwy i mianowany I zastępcą ludowego komisarza przemysłu czołgowego ZSRR, od 1945 do marca 1945 był I zastępcą ludowego komisarza budowy maszyn transportowych ZSRR, 21 stycznia 1945 otrzymał stopień generała majora służby inżynieryjno-technicznej, a 19 kwietnia 1945 generała porucznika służby inżynieryjno-technicznej. Od 19 marca 1946 do 10 stycznia 1950 zajmował stanowisko ministra przemysłu stoczniowego ZSRR, potem dyrektora stoczni im. Żdanowa w Leningradzie, od lutego do września 1954 był zastępcą ministra floty morskiej i rzecznej ZSRR, a od września 1954 do maja 1955 zastępcą ministra floty morskiej ZSRR. Od maja 1955 do maja 1959 był I zastępcą przewodniczącego Państwowego Komitetu Rady Ministrów ZSRR ds.