Skrajna Pańszczycka Czuba (, , ) – skalista czuba w północnej grani Skrajnego Granatu oddzielającej Pańszczycę od Doliny Czarnej Gąsienicowej. Jest to jedna z dwóch Pańszczyckich Czub. Ma wysokość około 2140 m i znajduje się pomiędzy Pańszczycką Przełączką Pośrednią (ok. 2130 m) a Pańszczycką Przełęczą (2115 m). Jest dobrze rozróżnialna od zachodniej strony, opada tutaj żebrem o wysokości 170 m w widły dwóch żlebków z przełęczy. Połączone poniżej żebra żlebki jednym korytem uchodzą do wielkiego piarżyska Kotła Czarnego Stawu Gąsienicowego. Od wschodniej strony jest nierozróżnialna, jej wierzchołek zlewa się bowiem z masywem Skrajnego Granatu. W północno-wschodniej ścianie Skrajnej Pańszczyckiej Czuby znajduje się długie pęknięcie z czterema nyżami. Jest to Pańszczycki Komin z Dziurami. Ściana ta opada do piarżyska obramowanego grzędą i ścianą Wierchu pod Fajki.
Pierwsze znane przejście turystyczne – granią z Pańszczyckiej Przełęczy, przez wierzchołki Pańszczyckich Czub – Walenty Gadowski i Franciszek Zbyszycki w sierpniu 1903 r.