Ołeksandr Iwanowycz Kanarczyk (, , Aleksandr Iwanowicz Kanarczik; ur. we wsi Prirogowka w rejonie wińkowieckim, zm. 22 lub 24 sierpnia 1944 k. Werenowa) – radziecki major, Bohater Związku Radzieckiego (1944).
Życiorys Urodzony w ukraińskiej rodzinie chłopskiej. Miał wykształcenie niepełne średnie, był brygadzistą oddziału traktorowego w lespromchozie, w latach 1926–1930 oraz od 1933 służył w Armii Czerwonej. W 1932 ukończył kursy kadry dowódczej, a w 1941 kursy doskonalenia kadry dowódczej, od czerwca 1941 brał udział w wojnie z Niemcami jako zastępca dowódcy, a od października 1941 dowódca 61 samodzielnego batalionu zmotoryzowanego. Walczył na Froncie Briańskim, Centralnym i na Frontach Białoruskich, uczestniczył w operacji mohylewskiej i białostocko-mińskiej, wyróżnił się podczas forsowania Dniepru k. wsi Dobrejka w rejonie szkłowskim, w jednej z walk został ranny. Według polskich źródeł w sierpniu 1944 dowodził 143 samodzielnym batalionem zmotoryzowanym Wojsk Wewnętrznych NKWD i brał udział w pacyfikacjach polskich wsi i zbrodniach na ludności cywilnej oraz w prześladowaniu żołnierzy AK na Grodzieńszczyźnie.