Wesz łososiowa (łac. Lepeophtheirus salmonis, ) – pasożytniczy gatunek widłonogów, skorupiaków z rodziny Caligidae. Takson po raz pierwszy został opisany przez Henrika Nikolaia Krøyera w 1837 roku.
Widłonogi są to skorupiaki przeważnie drobne. Cechuje je różnorodność morfologiczna. Narządy zewnętrzne są przystosowane do pasożytnictwa. Ciało form wodnych jest wyraźnie zróżnicowane na jednolitą głowę i segmentowane tagmy: tułów oraz odwłok.
Wesz łososiowa żeruje na niektórych rodzajach ryb łososiowatych.
Historia Wesz łososiowa była znana ludzkości od stuleci. W 1753 biskup i naturalista Erik Pontoppidan uznał ją za dar Boga dla człowieka, bowiem jego zdaniem to dzięki niej łososie miały wędrować z mórz w górę rzek, gdzie łatwiej je było złowić. Jako pierwszy opisał te pasożyty duński badacz fauny morskiej Henrik Nikolai Krøyer.