List gończy za Eysmonttem wydały: w listopadzie 1919 Dowództwo Żandarmerii Polowej i 12 lutego 1920 Ministerstwo Spraw Wojskowych, które wyznaczyło nagrodę w wysokości 10 tys. marek za jego schwytanieList gończy wydany przez Ministerstwo Spraw Wojskowych było drukowany w różnych czasopismach. Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 24 lutego 1920 roku, s. 105–106.. Następnie zbiegły był organizatorem bandy dywersyjnej na Kresach, używając pseudonimu „ataman Mucha-Michalski”. W doniesieniu prasowym z sierpnia 1921, opisującym działanie szeregu band zorganizowanych na wzór wojskowych i napadających na obszarze województwa lubelskiego, wymieniono Eysmontta jako dowodzącego jedną z najzuchwalszych band i w kilku napadach nie ukrywającego swej osobistości.
W „Gazecie Porannej 2 Grosze” z 18 czerwca 1921 doniesiono o aresztowaniu rzekomego Eysmontta, jako że 14 czerwca na ulicy Marszałkowskiej w Warszawie st. wachm. Kazimierz Jaroszewicz (były żołnierz znający Eysmontta z 1919) i sierż. Zygmunt Olszowski dokonali zatrzymania Aleksandra S. (byłego współpracownika ww. dziennika), rozpoznając w nim poszukiwanego. Następnie w zatrzymanym rozpoznał błędnie Eysmontta także wywiadowca Policji Państwowej, Stanisław Różycki, kojarzący poszukiwanego jeszcze z Sanoka.