Tadeusz Stadnikiewicz (ur. 28 listopada 1887 w Pisanowie, zm. 22 marca 1950) – polski inżynier górniczy, oficer rezerwy Wojska Polskiego, konsul honorowy Łotwy w Katowicach od 1937 rokuRocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 286..
Życiorys Urodził się 28 listopada 1887 w Pisanowie, jako syn Alfreda i Jadwigi, z d. Leszczyńskiej. Uczył się w I Gimnazjum im. ks. Stanisława Konarskiego w Rzeszowie. Ukończył studia na Akademii Górniczej w Leoben z tytułem inżyniera. Podczas I wojny światowej służył w szeregach c. i k. armii w stopniu podporucznika rezerwy artylerii; w połowie 1916 otrzymał po raz drugi najwyższe pochwalne uznanie od cesarza Franciszka Józefa I. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika rezerwy artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Był oficerem rezerwowym jednostki w Warszawie, w 1923 pod nazwą dywizjon artylerii zenitowej, a w 1924 1 pułk artylerii przeciwlotniczej.