Ľudmila Podjavorinská, właśc. Ľudmila RiznerováF De Haan, K Daskalova, A Loutfi Biographical Dictionary of Women's Movements and Feminisms in Central, Eastern, and South Eastern Europe: 19th and 20th Centuries, Central European University Press, 2006, s.443 (: „Božena”, „Damascena”, „Ľ. Šeršelínová”, „Ľ. Špirifangulínová”, „Ľudka”, „Ľudmila”, „Ľudmila Ružodolská”, „Ľudmila Veselohorská”, „Ľ. Vrzalovská”, „M. Ružodolský”, „Milko Ružodolský”, „Nechtík” (pol. Nagietek), „Nevädza” (pol. Chaber), „Podjavorinský”, „Sojka”, „Teta Ľudmilaur” (pol. Ciocia Ludmiła) i in.; ur. 26 kwietnia 1872 w Bzincach pod Javorinou, zm. 2 marca 1951 w Nowym Mieście nad Wagiem) – słowacka pisarka: prozaistka i poetka, autorka baśni epicko-lirycznych i epickich. Należała do drugiej fali słowackiego realizmu literackiego.
Utwory Podjavorinskiej dla dzieci zaliczane są na Słowacji do klasyki gatunku. W jej domu rodzinnym w Bzincach pod Javorinou znajduje się pokój poświęcony jej pamięci.