Z dniem 1 lipca 1919 został powołany do pracy w Radzie Szkolnej Krajowej w charakterze wizytatora. Jako wizytator okręgowy szkół od 1921 sprawował stanowisko naczelnika Wydziału II Szkolnictwa Średniego w Kuratorium Okręgu Szkolnego Lwowskiego. W tym czasie równolegle wykładał w Państwowym Wyższym Kursie Nauczycielskim we Lwowie, Towarzystwie Szkoły Handlowej. Jako wizytator KOSL 17 marca 1925 został mianowany naczelnikiem wydziału tamże. W 1928 został przeniesiony w stan spoczynku. W wyborach samorządowych 1934 uzyskał mandat radnego Rady Miasta Lwowa z ramienia listy endeckiej (jego zastępcą został adw. dr Bogusław Longchamps de Berier) i pełnił mandat radnego. Po zaprzysiężeniu na urząd prezydenta Lwowa dr. Stanisława Ostrowskiego, został wybrany delegatem rady do komitetu nagrody historycznej im. Szajnochy.
Po wybuchu II wojny światowej 1939 wyjechał z rodziną ze Lwowa i osiadł w Leśnej Podlaskiej. Podczas okupacji niemieckiej podjął działalność w ramach tajnego nauczania.