Od 15 sierpnia 1942 do 6 lutego 1943 był szefem Kolei Tomskiej z zarządem w Nowosybirsku, w marcu 1943 wrócił do Donbasu i ponownie został szefem Kolei Północno-Donieckiej, na tym stanowisku kierował odbudową infrastruktury kolejowej Donbasu. W maju 1946 został szefem Południowo-Zachodniego Okręgu Dróg Kolejowych z zarządem w Kijowie, a w sierpniu 1947 szefem Donieckiego Okręgu Dróg Kolejowych z zarządem w Charkowie, 1953 ukończył Moskiewski Elektrotechniczny Instytut Inżynierów Transportu Kolejowego im. Dzierżyńskiego i został szefem Kolei Południowo-Zachodniej na Ukrainie; pełnił tę funkcję do końca życia. Od 3 czerwca do 30 sierpnia 1937 był zastępcą członka, a od 30 sierpnia 1937 do 23 września 1952 członkiem KC KP(b)U. Od 21 marca 1939 do 5 października 1952 wchodził w skład Centralnej Komisji Rewizyjnej WKP(b), a od 26 marca 1954 do śmierci KC KPU. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 1 do 5 kadencji (1937–1962) i do Rady Najwyższej Ukraińskiej SRR. Pochowany na Cmentarzu Bajkowa.