Włodzimierz Hipolit Łączyński h. Nałęcz (ur. 2 maja 1898 w Radymnie, zm. 27 września 1944 w Oflagu VI B Dössel) – major kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się w rodzinie Kazimierza, pułkownika kawalerii, i Wandy z domu Young. Zdał egzamin dojrzałości w Przemyślu. W czasie I wojny światowej, od 1917 walczył w szeregach c. i k. Armii. Wziął udział w walkach na froncie włoskim, gdzie odniósł rany. Został mianowany na stopień podporucznika, a jego oddziałem macierzystym był pułk ułanów Nr 6.
W grudniu 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. W latach 1919–1920 uczestniczył w wojnie z Ukraińcami i bolszewikami, brał udział w walkach w ramach 6 Pułku Ułanów Kaniowskich.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 227. lokatą w korpusie oficerów kawalerii, a jego oddziałem macierzystym był 10 pułk strzelców konnych w Łańcucie. W czerwcu 1924 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu na stanowisko oficera ordynansowego dowódcy okręgu korpusu. 1 grudnia 1924 został mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 75. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W latach 1928–1934 pełnił służbę w 8 pułku ułanów w Krakowie. 4 lutego 1934 został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 i 6. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.