Następnie praktykowała w klinice chorób wewnętrznych Adolfa Strümplla w Lipsku, klinice chorób dziecięcych Clemensa Pirqueta i klinice psychiatrycznej Juliusa Wagnera-Jauregga w Wiedniu oraz w pracowni psychologicznej kliniki psychiatrii Emila Kraepelina i w oddziale neurologicznym kliniki chorób wewnętrznych Friedricha Müllera w Monachium.
Podczas I wojny światowej, w latach 1914–1916, pracowała w szpitalach wojskowych na terenie Małopolski. W latach 1916–1918 była zatrudniona w klinice neurologicznej i psychiatrycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1919 do 1921 zastępczyni sekundariusza Szpitala św. Łazarza w Krakowie. Od 1922 do 1939 pracowała w klinice neurologii i psychiatrii Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1926 roku habilitowała się. Po śmierci Stefana Borowieckiego, od września 1937 do końca 1938 zastępowała kierownika kliniki.
Podczas II wojny światowej przez rok pracowała w szpitalu psychiatrycznym w Choroszczy, potem w Kielcach. Po wojnie z powrotem w klinice neurologii i psychiatrii UAM, w 1952 roku przeszła na emeryturę.
Była autorką prac naukowych w języku polskim i niemieckim. Zajmowała się m.in. diagnostyką płynu mózgowo-rdzeniowego w zaburzeniach psychicznych i neurologicznych.