W 1912 król Piotr I Karadziordziewić modlił się w świątyni przed rozpoczęciem I wojny bałkańskiej, co upamiętnia zawieszona nad zachodnim wejściem do budynku tablica. Podczas I wojny światowej, w 1914, w cerkiew uderzył pocisk, lecz nie wybuchł. W związku z wojną nie zrealizowano planowanych na 1914 prac remontowych we wnętrzu i na zewnątrz budynku. Przeprowadzono je dopiero w latach 1920–1923, a drugi etap – od 1931 do 1937. W tym też okresie freski we wnętrzu cerkwi wykonał Andrej Bicenko, zaś ikonostas Todorovicia został oczyszczony i częściowo pozłocony. Ponownego poświęcenia budynku dokonał 17 października 1937 metropolita zagrzebski Dosyteusz.
Cerkiew została poważnie uszkodzona podczas niemieckiego bombardowania Belgradu w dniu ataku III Rzeszy na Jugosławię. Prowizorycznej naprawy budynku dokonano w 1945, a następnie w 1947. Remont obiektu miał miejsce w 1958, zaś w 1962 malarz Jaroslav Kratina dokonał renowacji uszkodzonych ikonostasu i fresków. Po zakończeniu prac 25 listopada 1962 konsekracji obiektu dokonał patriarcha serbski German. W 1967 cerkiew otrzymała status zabytku.