Okres wojny Fajt spędził w Radomsku, gdzie działał w Związku Walki Zbrojnej, należąc do oddziału porucznika Bronisława Skóry-Skoczyńskiego „Robotnika” (otrzymał konspiracyjny pseudonim „Garda”). Oprócz udziału w akcjach zbrojnych, wraz z Czesławem Kałkusińskim (ps. „Czechura”) organizował tajne koncerty i uroczystości rocznicowe, prowadził zespół symfoniczny oraz uczył muzyki i śpiewu. W tym okresie powstały do wierszy Kałkusińskiego piosenki partyzanckie Fajta m.in. „Jędrusiowa dola” oraz „Pieśń Szarych Szeregów”.

Po wojnie nauczał muzyki oraz śpiewu w radomszczańskich szkołach (Szkoła Wychowawców Przedszkoli, Liceum Pedagogiczne i II Liceum Ogólnokształcące). W 1956 zdobył w warszawskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej dyplom uprawniający do nauczania w szkołach średnich oraz w zakładach kształcenia nauczycieli w zakresie muzyki i śpiewu. Również w 1956 stanął na czele Symfonicznej Orkiestry Międzyspółdzielnianej w Radomsku, będącej ówcześnie jedną z dwu amatorskich orkiestr symfonicznych w Polsce, a w latach 70. jedyną. W 1966 orkiestrę pod jego kierownictwem uhonorowano Nagrodą Tysiąclecia Państwa Polskiego.

Przeszedł na emeryturę 31 sierpnia 1976, kontynuując jednak działalność pedagogiczno-artystyczną, m.in.