W zamyśle kompozytora cykl etiud miał stanowić nierozdzielną całość. Z wyjątkiem Study No. 1 (1945), pozostałe etiudy są świadomie niedatowane, czym Nancarrow pragnął uniezależnić ich następstwo od czasu historycznego.
Agogika (czy też poliagogika) jako nadrzędny element formotwórczy była najbardziej odkrywczym osiągnięciem Nancarrowa. Charakterystycznymi cechami jego styl są też szybkie tempa, obfitość wielodźwięków tworzących szybkie przebiegi, ostinata i repetycje dźwięków. Relacje agogiczne mają charakter matematyczny. Mechaniczny charakter gry pianoli ogranicza jednak jakość estetyczną tych utworów.
Nancarrow wykorzystywał wyłącznie pneumatyczny system pianolowy Ampico, od końca lat 50. wmontowany w fortepian koncertowy. System ten pozwalał na płynne zmiany dynamiki, jednak Nancarrow operował tylko dynamiką terasową w siedmiostopniowej skali głośności. W celu uzyskania specyficznej barwy w różnych rejestrach powlekał młoteczki skórą lub metalem.
W 1960 John Cage wykorzystał sześć Studies for Player Piano jako muzykę baletową dla zespołu M.