Marzenie (oryg. Мечта) – radziecki dramat psychologiczny z 1941 roku w reżyserii Michaiła Romma.
Film miał charakter propagandowy i jego wymowa służyła usprawiedliwieniu zagarnięcia przez ZSRR terenów wschodniej Polski pod pozorem „wyzwolenia bratniego narodu” ukraińskiego.
Fabuła Ukraina Zachodnia (tj. Małopolska Wschodnia w II Rzeczypospolitej) lat 30. XX w. Anna, córka biednych, ukraińskich chłopów postanawia udać się do miasta w poszukiwaniu lepszego życia. Tam udaje się jej znaleźć pracę w restauracji, a nieduża pensja, jaką otrzymuje. wystarcza na wynajęcie skromnego pokoiku w pensjonacie „Marzenie” madame Skorochod. W przybytku tym poznaje ludzi będących (w zamierzeniu autorów filmu) przekrojem polskiego społeczeństwa mieszczańskiego Polski lat 30. na „kresach wschodnich”. Są nimi: Róża Skorochod – właścicielka pensjonatu i drobna sklepikarka; jej syn Łazar – utalentowany architekt przemysłowy, pozostający od lat na utrzymaniu matki, nie mogąc z braku koneksji i siły przebicia doczekać się realizacji żadnego ze swoich projektów; Zygmunt – onegdaj wzięty artysta-plastyk i wozak Janek, obydwaj klepiący biedę nie mogąc znaleźć stałego zajęcia;