Integralną częścią ekspozycji były interwencje performatywne w wykonaniu m.in. grupy Almanaquy Antropofágico. Performerzy wchodzili w interakcję z dziełami, maszynami i przedmiotami tworzącymi wystawę, próbując wypełnić przestrzeń pomiędzy materią a przekazem ujawniającym się w dziełach Kantora przede wszystkim w dialogu, reakcji na proces, który ta twórczość uruchamia. Maszyna Kantor z założenia miała znajdować się w ciągłym ruchu, tworzonym przez widzów i zaproszonych artystów. Odkrywając kolejne oblicza artysty, publiczność sama miała czytać jego dzieło i tworzyć własne interpretacje, a przemieszczając się po wystawie, stawać się jej częścią; „to trochę jak wyprawa w nieznane, nigdy nie wiadomo, co czeka za najbliższym rogiem: olejny obraz, filmowy zapis spektaklu, przejmujące manekiny ze scenografii jego sztuk czy dokumentacja happeningu” (Piotr Sarzyński).
Prezentacji Maszyny Kantor towarzyszyło wiele wydarzeń, m.in. performatywne oprowadzanie po ekspozycji przez Michała Kobiałkę, profesora w Departamencie Sztuki Teatru i Tańca Uniwersytetu Minnesoty, oraz Ludmiłę Rybę, tłumaczkę i aktorkę Teatru Cricot 2, a także cykl trzech wykładów autorstwa Michała Kobiałki.