Torboraki (Peracarida) – nadrząd skorupiaków z gromady pancerzowców i podgromady Eumalacostraca. Obejmuje około 40% opisanych gatunków skorupiaków klasyfikowanych do 12 rzędów. Są to na ogół niewielkie zwierzęta (w większości do 2 cm, wyjątkowo do 40 cm) zasiedlające zróżnicowane siedliska wodne i lądowe. Przechodzą rozwój prosty.
Opis Grupa o różnorodnej budowie. Większość gatunków nie przekracza 2 cm, ale Bathynomus giganteus osiąga ponad 40 cm. Jeden, rzadziej dwa lub trzy segmenty tułowia zrastają się z głową w głowotułów, natomiast pozostałe segmenty tułowia tworzą pereion. Pierwsza para czułków zwykle z trójczłonowym protopoditem. Pomiędzy częścią trącą a gryzącą żuwaczek osadzona jest zwykle żuwka (lacinia mobilis), w postaci ruchomego wyrostka. Karapaks może być różnie wykształcony do całkiem zanikłego, a jeśli jest obecny to nie zrasta się ze wszystkimi segmentami tułowiowymi. Charakterystyczną cechą samic torboraków jest występowanie, zwykle po brzusznej stronie ciała, torby lęgowej (marsupium). Otoczona jest ona przez dwie do siedmiu par oostegitów, będących endytami biodrowych członów odnóży tułowiowych.