Dictionarium latino-epiroticum, una cum nonnullis usitatioribus loquendi formulis (pl. Słownik łacińsko-epirocki oraz kilka powszechnych zwrotów) – łacińsko-albański słownik opublikowany 30 maja 1635 w roku w Rzymie przez Franga Bardhiego. Zawiera 5640 łacińskich haseł przetłumaczonych na albański oraz dodatek z częściami mowy i przysłowiami. Jest to pierwsze albańskie dzieło leksykograficzne, pierwsza lista albańskich powiedzeń i przysłów oraz (dzięki dodatkowi) próba opracowania gramatyki albańskiej. Zawiera też autentyczne dialogi, które mają dużą wartość historyczną.

Cel słownika Bardhi, katolicki duchowny, przygotował słownik, aby pomóc klerowi w nauce łaciny. Związane to było z bardzo słabą sytuacją kościoła katolickiego w Albanii – księża albańscy byli często niepiśmienni i nie znali łaciny, mieli też niewielkie pojęcie o nauce Kościoła. Jednocześnie zagraniczni księża przebywający w Albanii nie znali języka albańskiego, co prowadziło do sytuacji, w których wierni musieli spowiadać się za pomocą tłumaczy. Bardhi chciał więc stworzyć słownik, który pomógłby w dokształceniu albańskiego kleru.

Przyświecała mu także troska o czystość języka albańskiego, który znajdował się w tamtym czasie pod silnym wpływem języka tureckiego.