że Ferdynand miał większe prawa od Izabeli jako spadkobierca bardziej bezpośredniego przedstawiciela dynastii TrastámaraLuis Suárez Fernández „Los Reyes Católicos: La Conquista del trono.”, Ediciones Rialp1989, str. 84., oraz że mężowi przysługuje zwyczajowe prawo zarządu dobrami małżonkiLuis Suárez Fernández „Los Reyes Católicos: Fundamentos de la monarquía.”, Ediciones Rialp, 1989, str. 83. więc Ferdynand może władać Królestwem Kastylii wedle swej woli. Jednak małżonkowie mimo kilkuletniego pożycia (od roku 1469) nie doczekali się męskiego potomka, mieli tylko córkę Izabelę ur. w r. 1470, (która zmarła w r. w 1498), brano więc pod uwagę możliwość, iż Ferdynand nie będzie miał męskiego potomka, małżonkowie doczekali się wprawdzie syna Juana, księcia Asturii (1478 – 1497), lecz żył tylko 15 lat, więc obawy okazały się nie pozbawione podstaw. Pozostało zdefiniowanie w Kastylii roli Ferdynanda, który jako syn Jan II Aragońskiego był postrzegany jako infant Aragoński, związany z konspiracją w czasach Jana II Kastylijskiego, co wiązało się z kolei z obawą o odwet z jego strony na przeciwnikach, którą ci chcieli zmniejszyć przez ograniczenie władzy królaLuis Suárez Fernández „Los Reyes Católicos: La Conquista del trono.”, Ediciones Rialp, 1989, str.