Wiadukt kolejowy przy ul. Armatniej w Warszawie – nieużywany, dawny wiadukt kolejowy bez torowiska, zlokalizowany przy ul. Armatniej na warszawskich Odolanach. Powstał w 1902 jako prawdopodobnie pierwszy obiekt kolejowy o konstrukcji częściowo żelbetowej w Imperium Rosyjskim.
Do I wojny światowej służył Drodze Żelaznej Warszawsko-Kaliskiej (DŻWK) jako element szerokotorowego objazdu normalnotorowej stacji Warszawa Pasażerska. Po przekuciu przez Niemców linii kolejowych na normalnotorowe, wiadukt stracił rację bytu, a w latach międzywojennych został splantowany.
Konstrukcja Wiadukty DŻWK powstały w oparciu o doświadczenia i projekty zastosowane na carskich Południowo-Wschodnich Drogach Żelaznych (PWDŻ), kiedy to przyjęto, jako typowe, paraboliczne konstrukcje wiaduktów i mostów o świetle otworu od 0,5 do 2,5 sążnia. Paraboliczne (łuki koszowe) światła wiaduktów zapewniały większą trwałość i wytrzymałość niż półkoliste. Na DŻWK zbudowano osiem mostów sklepionych o rozpiętości od 0,5 do 2,5 sążnia (ogółem, na odcinku Warszawa – Kalisz, były 173 przepusty i 17 przejazdów oraz wiaduktów). Wiadukt przy ul. Armatniej różnił się od pierwowzorów stosowanych na PWDŻ tym, że zamiast kamienia łupanego w sklepieniu, zastosowano tu żelbet.