Działał w Partido Socialista Popular, po czym dołączył do Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej. W 1978 został wybrany do Senatu z Oviedo. W 1982 uzyskał mandat posła do Kongresu Deputowanych. Objął następnie stanowisko ministra spraw zagranicznych w gabinecie, którym kierował Felipe González. Był przeciwnikiem uczestnictwa Hiszpanii w strukturach NATO. W 1985 został odwołany z rządu w trakcie rekonstrukcji. W latach 1985–1987 był stałym przedstawicielem Hiszpanii przy Organizacji Narodów Zjednoczonych.
W latach 1987–1999 sprawował mandat eurodeputowanego II, III i IV kadencji. Pełnił funkcję przewodniczącego Komisji ds. Instytucjonalnych, a także wiceprzewodniczącego grupy Partii Europejskich Socjalistów. Zrezygnował z zasiadania w PE w 1999 na kilka miesięcy przed końcem kadencji, bez powodzenia kandydował wówczas na alkada Madrytu. Wszedł jednak do zarządu miasta jako concejal. Zrezygnował z tej funkcji w 2000 z powodów zdrowotnych.