Przez pewien czas sprawował rządy opiekuńcze w hrabstwie Holandii (za małoletniości Florisa V). Pod koniec życia brał udział w walkach pomiędzy arcybiskupem Kolonii Engelberta z Falkenburga z mieszczanami z Kolonii. W 1267 r. pokonał i uwięził arcybiskupa, co zaowocowało ogłoszeniem ekskomuniki Ottona.
Otto bardzo dbał o rozwój Geldrii. Liczne miasta jego hrabstwa otrzymały od niego prawa miejskie – m.in. Emmerich, Geldern, Arnhem. Został pochowany w klasztorze Graefenthal, którego był fundatorem.
Rodzina Otto był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną Ottona była Małgorzata, córka hrabiego Kleve Dytryka IV. Mieli dwie córki: Elżbietę, żonę hrabiego Bergu Adolfa V, Małgorzatę, żonę Enguerranda z Coucy, wicehrabiego Meaux.
Małgorzata z Kleve zmarła w 1251 r. Drugą żoną Ottona była od 1253 r. Filipa z Dammartin. Para ta miała pięcioro dzieci: Renalda I, następcę ojca jako hrabia Geldrii, Filipę, żonę Walrama z Heinsbergu i Valkenburga, Małgorzatę, żonę hrabiego Kleve Dytryka VI, Marię.
Bibliografia
Kategoria:Władcy Geldrii Kategoria:Urodzeni w XIII wieku Kategoria:Zmarli w 1271