Aleksandr Jemieljanowicz Abramowicz (ros. Александр Емельянович Абрамович, ur. 27 marca 1888 w chutorze Nowo-Mackuły w guberni chersońskiej, zm. 21 stycznia 1972 w Lipawie) – bolszewik, radziecki wywiadowca, działacz Kominternu.

Życiorys Po ukończeniu gimnazjum w Odessie 1904 studiował na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Noworosyjskiego w Odessie, skąd został w 1905 wykluczony z "wilczym biletem" za udział w wystąpieniach antypaństwowych, później pracował w fabryce maszyn rolniczych w Odessie. W marcu 1908 wstąpił do SDPRR, a latem 1908 do bolszewickiej organizacji bojowej, wkrótce został aresztowany i skazany na 4 lata katorgi, a w 1911 skazany na dożywotnie osiedlenie we wschodniej Syberii, zbiegł w drodze na zesłanie i udał się na emigrację. W Bernie spotkał się z Leninem, 1912 podjął wieczorowe studia medyczne w Genewie, 1914 przeniósł się do La Chaux-de-Fonds, po rewolucji lutowej wrócił do Rosji w zaplombowanym wagonie. Został organizatorem odpowiedzialnym piotrogrodzkiej organizacji SDPRR(b), w lipcu 1917 został skierowany na Front Rumuński jako żołnierz zapasowego pułku piechoty, we wrześniu 1917 został przewodniczącym żołnierskiego komitetu pułkowego w Odessie, później komitetu garnizonu, oraz członkiem Prezydium Centralnego Komitetu Wykonawczego Rad Frontu Rumuńskiego.