Po zakończeniu wojny kino rozkwitało. Najbardziej znany powojenny reżyser to Dušan Makavejev, który zasłynął na świecie dzięki filmowi Sprawa miłosna albo tragedia telefonistki (1967), opowiadającemu o jugosłowiańskich politykach. W Szwecji w 1981 powstał kolejny film Makavejeva, Czarnogóra, czyli perły i wieprze. Jednym z najbardziej znanych aktorów okresu powojennego był Zoran Radmilović.
Kolejne sukcesy serbskiego kina odnotowano w latach 80. i 90. XX w. Reżyser Emir Kusturica zdobył wtedy dwie Złote Palmy: na 38. MFF w Cannes za film Ojciec w podróży służbowej (1985) oraz na 48. MFF w Cannes za Underground (1995). Kusturica kontynuował dobrą passę filmem Czarny kot, biały kot, za który otrzymał Srebrnego Lwa dla najlepszego reżysera na 55. MFF w Wenecji.
W 2001 na terenie Serbii (z wyłączeniem Kosowa) znajdowało się łącznie 167 kin.