mały|Kazimierz Sichulski, Zaproszenie kabaretu "Zielony Balonik". Eugeniusz Dąbrowa-Dąbrowski (po prawej) i Ignacy Engelbert Blaschke. Ludwik Eugeniusz Dąbrowa-Dąbrowski (ur. 1870, zm. 1941) – malarz, architekt, dekorator, grafik. Prawnuk Wojciecha Bogusławskiego.
Życiorys Studiował w Paryżu, Wiedniu i Monachium.
W 1900 roku zamieszkał w Krakowie, gdzie zajmował się malarstwem i grafiką użytkową. Tworzył plakaty, okładki książek, winiety, inicjały, przerywniki oraz opracowywał układy graficzne książek.
Związany z Warsztatami Krakowskimi oraz Towarzystwem Polska Sztuka Stosowana, co podkreślał w swojej twórczości, opracowując m.in. Katalog wystawy Krakowskiego Towarzystwa «Polska Sztuka Stosowana» z 1908 roku.
W zdobnictwie książek wykorzystywał motywy polskiej wycinanki ludowej, stylizowane rośliny i ptaki.
Do jego znanych prac należą plakaty: I Wystawa Niezależnych, Bal Akademicki.
W 1906 roku zaprojektował układ i ornamentykę Kalendarza Jubileuszowego Drukarni Związkowej w Krakowie.
Wykonał ilustracje do książek Marii Turzymy (Głos kobiet w kwestii kobiecej, Kraków 1903 i Wyzwalająca się kobieta, Kraków 1906), Henryka Dumolarda (Japonia pod względem politycznym, ekonomicznym i społecznym, Lwów 1904), Adolfa Dygasińskiego (niemieckie wydanie Godów życia, Monachium 1909).