thumb|Od lewej: Roman Dunin, Jan Weryński, Józef Ostrzycki, Jan Śmiechowski (1935) Roman Konrad Szpot-Dunin, ps. „Pogoń” (ur. 19 lutego 1890 w Obicach, zm. 1940 w ZSRR) – polski inżynier leśnictwa, major piechoty Wojska Polskiego, radny i wiceprezydent Lwowa w II Rzeczypospolitej, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 17 lutego 1890 jako syn Ludwika Napoleona i Karoliny z domu Odrobińskiej. Miał brata Bogdana (1888-1940, także legionista i oficer Wojska Polskiego).
Ukończył Akademię Ziemiańską w Wiedniu z tytułem inżyniera leśnictwa. Podczas studiów był komendantem miejscowego oddziału Polskich Drużyn Strzeleckich od stycznia do kwietnia 1913. Jako strzelec został mianowany chorążym we wrześniu 1914. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty 5 marca 1915. Od czerwca 1916 był dowódcą kompanii w 5 pułku piechoty w składzie I Brygady. Później pełnił funkcję dowódcy batalionu uzupełniającego I Brygady od lipca do października 1916. Następnie był dowódcą oddziału karabinów maszynowych w 5 pułku piechoty od grudnia 1916 do lipca 1917. Po kryzysie przysięgowym z 1917 był internowany przez Austriaków w Beniaminowie.