Ferdynand Andrusiewicz (ur. 9 stycznia 1885 w Brzeżanach, zm. 29 lipca 1936) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.
Życiorys Urodził się 9 stycznia 1885. Z zawodu był architektem. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był 19 Pułk Piechoty Obrony Krajowej (w 1917 przemianowany na Pułk Strzelców Nr 19). Na stopień kadeta rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1911, porucznika rezerwy ze starszeństwem z 1 stycznia 1914, a nadporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1915.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w rozpoczętej w listopadzie 1918 obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej. W stopniu porucznika pełnił stanowisko adiutanta, zastępcy i szefa sztabu Odcinka IV załogi szkoły im. Henryka Sienkiewicza. W stopniu kapitana był drugim rangą oficerem po mjr. Zdzisławie Trześniowskim ps. „Tatar” w załodze szkoły im. Henryka Sienkiewicza. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. był oficerem 34 pułku piechoty w garnizonie Biała Podlaska: w 1923 był dowódcą batalionu sztabowego, a w 1924 pełnił funkcję kwatermistrza.