Jan Ostaszewski (ur. 27 maja 1905 w Warszawie, zm. 6 października 1974 w Londynie) – działacz emigracji polskiej w Londynie, prawnik, socjolog, politolog, tłumacz, wykładowca w Szkole Nauk Politycznych i Społecznych w Londynie.

Życiorys Urodził się 27 maja 1905 w Warszawie jako syn Mieczysława Ostaszewskiego (1876–1917) i Zofii Bogumiły z Daleckich (1878–1943). Po ukończeniu w 1929 studiów prawa na Uniwersytecie Warszawskim pracował jako radca prawny w Ministerstwie Komunikacji. Publikował w tym czasie szkice literackie w “Meteorze”, krytyczne studia literackie w “Drodze” i drobne nowele na łamach „Kwadrygi”.

Po wybuchu II wojny i agresji ZSRR na Polskę był więziony w sowieckich łagrach. Wydostał się stamtąd zaciągając się do wojska polskiego. Został adiutantem generała Bronisława Rakowskiego w Ośrodku Organizacyjnym PSZ, następnie znalazł się w otoczeniu pułkownika Leona Wacława Koca. W 1943 znalazł się w Syrii i Palestynie, w 1944–1946 we Włoszech. Pracował (od kwietnia 1945) w Ośrodku Kultury i Prasy oraz w redakcji “Orła Białego” (dział krajowy), pisma 2. Korpusu, którego redaktorami byli m.in. Jerzy Giedroyc i Gustaw Herling-Grudziński.