Martynian Wojciech Darzycki (ur. 14 lutego 1918 w miejscowości Jagiełła, zm. 2 lipca 2009 w Miastkówce) – polski zakonnik, należący do Zakonu Braci Mniejszych, pracujący na Ukrainie.
Życiorys Urodził się 14 lutego 1918 r. w miejscowości Jagiełła w ówczesnym województwie lwowskim. W roku 1934 wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych w Prowincji Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, nazywanej popularnie Prowincją OO. Bernardynów. Pierwszą profesję zakonną złożył 2 września 1935 roku. Pracował w tym czasie m.in. w klasztorze w Sokalu, gdzie prowadził chór parafialny. Święcenia kapłańskie otrzymał 21 marca 1943 roku. Od 1943 roku pracował jako proboszcz w obwodzie żytomierskim. Posługą duszpasterską obejmował aż 5 regionów, w tym parafian w Kijowie i pod Odessą. Po wojnie nie wyjechał do Polski, ale pozostał na terenach obecnej Ukrainy. W 1946 roku został aresztowany przez NKWD i spędził 5 miesięcy w żytomierskim więzieniu. Wyrokiem sowieckiego sądu ojca Martyniana Darzyckiego skazano na 8 lat pozbawienia wolności z wysiedleniem na okres 5 lat z Ukrainy, zgodnie z art. 54-10 kodeksu karnego USRS za „prowadzenie antyradzieckiej agitacji”. 26 października 1946 roku Darzycki znalazł się w obozie w Nachodce na Dalekiem Wschodzie. W barakach przeznaczonych dla 120 więźniów przebywało ich tam 800.