Wstrząsające wydarzenia dały artyście powód do dramatycznych i patetycznych wizji, a jego finalny obraz, Tratwa Meduzy stał się monumentalnym reportażem. Jego powstanie poprzedziły liczne studia. Aby oddać w sposób maksymalnie wiarygodny cierpienie i śmierć, rozpacz i rezygnację artysta obserwował przez dłuższy czas ciężko chorych pacjentów. Przygotowując się do ukazania zwłok na pokładzie tratwy wykonał serię martwych natur przedstawiających obcięte kończyny i zgilotynowane głowy przestępców. Swoją pracownię zamienił w kostnicę, w której gromadził fragmenty ciał, kupowane prawdopodobnie ze starego szpitala Hôtel-Dieu. Szpital ten trzymał zwłoki zmarłych, zaszyte w worki i sprzedawał je wykładowcom medycyny, studentom oraz artystom. Dążenie Géricaulta do dokładności sprawiło, że przedstawiał rozkładające się ciała mając codzienny kontakt z ludzkimi zwłokami. Jeden z takich obrazów, przedstawiający ociekające krwią, obcięte głowy zbrodniarzy, nawiązuje do cyklu Goi Okropności wojny, czy raczej do rozczłonkowanego ciała, pożeranego przez Saturna z obrazu Saturn pożerający własne dzieci.