Edward Czopór (ur. 14 maja 1887 w Białej Cerkwi, zm. 19 maja 1958) – pułkownik uzbrojenia Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 14 maja 1887 w Białej Cerkwi, w rodzinie Franciszka i Teofili z Krajewskich. W 1906 ukończył gimnazjum w Białej Cerkwi i zdał egzamin dojrzałości. Służbę rozpoczął w armii rosyjskiej, gdzie do wybuchu I wojny światowej awansował 6 sierpnia 1911 na podporucznika, a 6 sierpnia 1914 na porucznika. W 1918 służył w II Korpusie Polskim. Po bitwie pod Kaniowem, 17 maja 1918 dostał się do niewoli niemieckiej. U kresu I wojny światowej wrócił do Polski z Armią gen. J. Hallera jako dowódca III dywizjonu 1 pułku artylerii polowej. 15 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. W stopniu majora uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej (dowódca III Grupy) i wojnie polsko-bolszewickiej (dowódca III dywizjonu w przemianowanym 1 pap na 13 pułk artylerii polowej).