Po klęsce powstania styczniowego podjęła działalność pedagogiczną; w listopadzie 1864 została nauczycielką polskiego i francuskiego w gimnazjum żeńskim w Piotrkowie. W 1865 wyszła za mąż za Teofila Wojciechowskiego, nauczyciela w Wawrzeńczycach, oddanego szerzeniu oświaty na wsi, w czym mu pomagała ucząc religii i historii Polski, pomimo surowego zakazu władz rosyjskich. W 1882 przeniosła się do Kielc, gdzie jej mąż otrzymał posadę nauczyciela szkoły powszechnej. W 1884 owdowiała, wcześniej pochowawszy kilkoro swoich dzieci; przy życiu pozostała jedna jej córka, Władysława.
Zmarła w Kielcach dnia 3 grudnia 1929. We wspomnieniach jednego z weteranów powstania 1863 roku, Kacpra Borzęckiego, pozostawiła po sobie pamięć “matrony staroszlacheckiej o dobrym sercu i podniosłych ideałach, miała „umysł wszechstronny, encyklopedyczny, dar wymowy, niezwykły humor i dowcip” i była kobietą “o niewyczerpanej pogodzie ducha i usposobieniu, które wytwarzało dokoła wśród znajomych i najbliższego otoczenia atmosferę radosną”. Gazeta Kielecka nr 10 z 2 lutego 1930 r., s 2: Kacper Borzęcki, Ku pamięci uczestniczki powstania 1863 r.