Nie jest jasne, ilu członków liczyła organizacja w tym okresie, jednak najprawdopodobniej ich liczba nie przekraczała przeciętnie kilkuset, a kilku tysięcy w szczytowym okresie popularności grupy. W 1950 Fedaini wydali swój manifest programowy.
7 marca 1951 Chalil Tahmasebi, członek organizacji, zastrzelił na ulicy premiera Hadża Alego Razmarę, gdy ajatollah Kaszani potępił jego udział w negocjacjach irańsko-brytyjskich w sprawie ropy naftowej. Dzięki wstawiennictwu Kaszaniego, zamachowiec został ułaskawionyRichard Y.: Ayatollah Kashani: Precursor of the Islamic Republic?, [w:] red. N. Keddie, Religion and Politics in Iran. Shi’ism from Quietism to Revolution, Yale University Press, New Haven & London 1983, , s. 110–111..
Początkowo dobre relacje Fedainów Islamu z rządem Mosaddegha szybko się załamały. Poparcie Mosaddegha dla świeckiego państwa nie dawało się pogodzić z fundamentalistycznymi poglądami członków organizacji. Również ajatollah Kaszani przestał wspierać organizację, co doprowadziło do aresztowania jej przywódców, na czele z Nawwabem Safawim, który pozostał w więzieniu do lutego 1953. W styczniu tego roku Fedaini zorganizowali w Ghom zamieszki przeciwko komunistom z Tude, stłumione przez policję.