odznaczył się zwłaszcza w bitwie pod Fehrbellin w 1675 r., gdzie dowodził pruską strażą przednią.
W 1678 r. wystąpił z armii brandenburskiej. Swoje szwedzkie dobra zamienił na dziedzictwo w Hesji-Homburg (wykupił w ten sposób zastaw uczyniony przez starszego brata), w której objął rządy. Był sprawnym zarządcą księstwa: przebudował zamek w Homburgu, restaurował budynki publiczne, odnowił saliny, wspierał rozwój gospodarki, zachęcał do osadnictwa uchodźców z innych krajów (przede wszystkim hugenotów wygnanych z Francji i waldensów usuwanych z Piemontu) – dzięki tym uchodźcom powstało i rozwinęło się Nowe Miasto w Homburgu. Został pochowany w kościele w Homburgu.
Jego postać została unieśmiertelniona w romantycznym dramacie Heinricha von Kleist Prinz Friedrich von Homburg oder die Schlacht bei Fehrbellin (na jego podstawie powstały później także filmy oraz opera Hansa Wernera Henze).