Konspiracja i powstanie listopadowe W Niemczech związał się z ruchem karbonarskim. W styczniu 1829 dołączył do sprzysiężenia Piotra Wysockiego i był jednym z głównych organizatorów tzw. spisku koronacyjnego (marzec–maj 1829), mającego na celu zabicie cara Mikołaja I. 29 listopada 1830 wraz z Joachimem Lelewelem brał udział w formowaniu władz cywilnych i wojskowych. W okresie powstania listopadowego był związany z lewicą Towarzystwa Patriotycznego. Pisał artykuły do gazet warszawskich, w których atakował sejm, Rząd Narodowy i kolejnych wodzów naczelnych. Był jednym z głównych organizatorów demonstracji 25 stycznia 1831, podczas której domagał się detronizacji Mikołaja I jako króla Polski. Podczas natarcia Rosjan na stolicę w lutym 1831 walczył jako prosty żołnierz, za co awansował na oficera i otrzymał Krzyż Srebrny Virtuti Militari. W połowie marca 1831 udał się w misję dyplomatyczną do Paryża z ramienia Rządu Narodowego. Tam w czerwcu 1831 wydał broszurę, w której głosił, że nie można odbudować Polski w oparciu o traktat wiedeński z 1815 roku.