Ostatnie żywe okazy odłowiono w 1875 roku i przypuszcza się, że wyginięcie nastąpiło przed 1900 rokiem, prawdopodobnie z powodu wprowadzonych drapieżników i zmian w reżimie pożarów buszu.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 24,3–34 cm, długość ogona 18,3–19 cm; brak danych dotyczących masy ciała. Sierść na grzbiecie miał koloru popielatego, a białą na podbrzuszu. Torbacz ten był podobny z kształtu do dużego szczura. Uszy miał małe i zaokrąglone, a pysk dość krótki, natomiast policzki wyraźnie spuchnięte.
Ekologia Zwyczaje kanguroszczura szerokolicego są niemal całkowicie nieznane. Wiadomo jednak, że wyraźnie unikał żyznych, zalesionych obszarów, które zamieszkują spokrewnione z nim gatunki; kanguroszczur długonogi (P. longipes) i kanguroszczur myszaty (P. tridactylus).
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii EX ( ‘wymarły’).
Przypisy
Nazwy polskie za:
Bibliografia
Groves, C.P. (2005). Wilson, D.E.; Reeder, D.M., eds. Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Baltimore: Johns Hopkins University Press, s. 58, OCLC 62265494. .
Kategoria:Wymarłe torbacze Kategoria:Kanguroszczurowate Kategoria:Taksony opisane przez Johna Goulda Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1844 roku