długość ogona: 41–52 mm, dzioba: 10–12 mm, skoku: 18–20 mm.
Zasięg występowania Świstunki szarawe podgatunku nominatywnego zamieszkują góry Pamiro-Ałaj w Tadżykistanie na wschód po Tienszan, Kunlun, Ałtyn-Tag w chińskim regionie Sinciang oraz północno-zachodnie Himalaje w indyjskim stanie Himachal Pradesh i Kaszmirze. Zimą wędrują na niższe wysokości lub do wybrzeży Iranu, Omanu i pakistańskich prowincji Sindh i Pendżab.
Świstunki gruzińskie lęgną się od Kaukazu na południe do północno-wschodniej Turcji i północno-zachodniego Iranu. Zasięg poza sezonem lęgowym słabo poznany, prawdopodobnie zimują na niższych wysokościach na południe po Irak i Kuwejt.
Ekologia i zachowanie Środowiskiem życia tych ptaków są obszary górskie na wysokości 1000–4400 m n.p.m., takie jak zarośla wierzb i topoli, tamaryszków (wzdłuż strumieni), brzóz, sosen i olszy. Również zarośla rododendronów, wysokich traw, zakrzewione zbocza półpustynnych dolin górskich, sady i ogrody. Ogólne zachowanie podobne jest do pierwiosnka. Pieśń przypomina tę pierwiosnka. Zawołanie to płaczliwe, lekko dwusylabowe huit lub hłiit, podobne do tego pierwiosnka, ale zaczyna się na wyższej częstotliwości, która za to szybko spada. Świstunki szarawe jedzą małe owady i pajęczaki, prawdopodobnie jesienią również jagody.