I Suita orkiestrowa C-dur, BWV 1066 thumb|350px|Pierwsze takty gawotu I – widać na nutach, że metrum z przekreśloną cyfrą 2 oznacza metrum 4/4. Źródłem jest zbiór fragmentów partytur z Lipska w 1724-45 skopiowanych przez C.G. Meissnera. Uwertura (W C-dur. Metrum ₵; metrum sekcji z fugą: przekreślone 2) Courante (C-dur. Metrum 3/2) Gawot I/II (C-dur. Metrum: przekreślone 2) Forlan (C-dur. Metrum 6/4) Menuet I/II (C-dur. Metrum 3/4) Bourrée I/II (Bourrée I w C-dur, Bourree II – środkowa część, w c-moll. Metrum: przekreślone 2) Passepied I/II (w C-dur. Metrum 3/4) Instrumentacja: oboje I i II, fagot, skrzypce I i II, altówki, basso continuo.
II Suita orkiestrowa h-moll, BWV 1067 Częściowym źródłem są fragmenty autografów (Bach wypisał z nich partie dla fletu i altówki) z Lipska w 1738-39. Uwertura (w h-moll; metrum sekcji otwierającej: C, metrum sekcji z fugą: przekreślone 2; metrum sekcji zamykającej: 3/4) Rondo – napisane przez Bacha jako Rondeaux (h-moll. Metrum ₵) Sarabanda (h-moll. Metrum 3/4), z kanonem w kwincie między fletem (i pierwszymi skrzypcami) a basso continuo Bourrée I i II (c-moll. Metrum ₵) Polonaise-double (h-moll. Metrum dla obu 3/4);