Na zaproszenie arcybiskupa wołyńskiego Antoniego przybył do eparchii wołyńskiej, a po zawarciu związku małżeńskiego został wyświęcony na kapłana. Służył w cerkwi w Galijewce, a następnie w monasterze św. Bazylego w Owruczu. W 1911 uzyskał stopień kandydata nauk teologicznych na podstawie pracy poświęconej łasce i wolności w sprawie zbawienia człowieka, w twórczości Teofana Pustelnika. Rok później wrócił do Kazania, by objął stanowisko proboszcza parafii Czterech Ewangelistów i dziekana parafii jednowierczych z godnością protojereja. Od 1914 był również nauczycielem w szkole żeńskiej w Ufie i proboszczem szkolnej cerkwi św. Tichona Zadońskiego. Interesował się pracą misyjną wśród ludności nierosyjskiej, działał na rzecz odrodzenia życia parafialnego w eparchii kazańskiej, współpracując w tej sprawie z biskupem ufijskim Andrzejem.
Brał udział w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917–1918, gdzie opowiadał się za restauracją patriarchatu i za tym, by Cerkiew, uzyskawszy pełną swobodę działania i nie będąc ograniczana przez władze, zajęła się dobroczynnością i podniesieniem poziomu życia religijnego. Domagał się utworzenia osobnych katedr biskupich dla jednowierców. W 1919 został proboszczem cerkwi św. Mikołaja w Ufie.