Był jednym z przywódców założonej w 1922E. Ghareeb, B. Dougherty, Historical..., s. 114. Partii Narodowej, skupiającej głównie wykształconych szyitów z irackich miast, chociaż nadal utrzymywał również kontakty z przywódcami szyickich plemion znad środkowego Eufratu. W 1931 jego organizacja połączyła się z Partią Ludu, której przewodził Jasin al-Haszimi, a następnie zorganizowała masowe protesty przeciwko rządowi Nuriego as-Sa’ida. Dzięki kontaktom at-Timmana z szajchami plemiennymi niektóre z plemion wzięły w nich udział, chociaż nie tak masowo, jak spodziewała się opozycja; główną siłą protestów byli wielkomiejscy robotnicy i rzemieślnicy. Protesty zostały stłumione przez rządCh. Tripp, Historia..., s. 100-103..
W listopadzie 1933 ogłosił wycofanie się z życia politycznego, co stanowiło dla Partii Bractwa Narodowego cios na tyle znaczący, że kilka miesięcy później jej działacze zdecydowali o samorozwiązaniu organizacjiDawisha A., Iraq, s. 62.. Jeszcze jednak w tym roku at-Timman zmienił decyzję, przyłączając się do środowiska intelektualistów skupionego wokół gazety "Al-Ahali", krytykującego korupcję, partykularyzm poszczególnych warstw społecznych i funkcjonowanie elit władzy, opierających się na nieformalnych sieciach patronażuCh. Tripp, Historia..., s. 114..