19 sierpnia 1942 r. ciężkie walki zostały wznowione, 5 Dywizja Górska do 20 września 1942 r. ścierała się z radziecką 3 Dywizją Gwardyjską w okolicach Siniawy, gdzie obydwie strony poniosły ciężkie straty. W 1943 r. 5 Dywizja Górska kierowana była na zagrożone odcinki frontu w rejonie Leningradu. 13 stycznia 1943 r. przy dwudziestostopniowym mrozie kontratakowała przeciwko radzieckiej 45 Dywizji Gwardyjskiej przełamującej niemieckie umocnienia, a następnie utrzymywała do 18 stycznia 1943 r. kluczowe Wzgórza Sieniawy. Gdy ofensywa radziecka wygasła 30 stycznia 5 Dywizja Górska poniosła ciężkie straty w wielotygodniowych walkach pozycyjnych. Latem 1943 r. 5 Dywizja Górska broniła linii kolejowej Mga-Wołkow w czasie kolejnej ofensywy radzieckiej, czasowo powstrzymując postępy Armii Czerwonej. 15 września 1943 r. została zaatakowana przez trzy radzieckie dywizje piechoty i zmuszona do odwrotu. Zaciekła obrona niemiecka wyczerpała jednak na tyle atakujących Rosjan, że pomimo zdobycia Wzgórz Sieniawy trzy dni później Armia Czerwona przeszła do obrony. Za wzorową postawę w trakcie 20-miesięcznych walk na Froncie Wschodnim generał Ringel został odznaczony Liśćmi Dębu.