Mistrzostwa Nordyckie w piłce nożnej (duń.: Nordisk Mesterskab, norw.: Nordisk Mesterskap, szwed.: Nordiska Mästerskapet, fiń.: Pohjoismaiden-mestaruusturnaus) – międzynarodowy turniej piłkarski, w którym udział brały reprezentacje krajów nordyckich. Pierwszy edycja turnieju była rozgrywana w latach 1924–1928 i uczestniczyły w niej Dania, Norwegia i Szwecja. Od drugiej edycji dołączyła Finlandia, zaś w ostatniej udział wzięły także reprezentacje Islandii i Wysp Owczych.
Historia Turniej został utworzony z inicjatywy Danii, chcącej w ten sposób zastąpić kontrakt wygasły w 1919 roku, pomiędzy związkami piłki nożnej Danii (DBU), Norwegii (NFF) i Szwecji (SvFF), według, którego drużyny narodowe tych trzech krajów, zobowiązują się do rozegrania dwóch meczów rocznie przeciwko sobie (każdy z każdym). Jako że ta idea nie była realizowana już od czterech lat, Duński Związek Piłki Nożnej w 35. rocznicę swojego istnienia, zorganizował pierwszą edycję turnieju, nazwanego Mistrzostwami Nordyckimi. Utworzono jedną grupę, składającą się z trzech drużyn. W ciągu pięciu lat trwania edycji, wszystkie reprezentacje miały zagrać przeciwko sobie pięć razy, rozgrywając w ten sposób 10 spotkań. Zwycięzcą pierwszej edycji, zakończonej w 1928 roku, została Dania.