W 1969 został sekretarzem parlamentarnym w departamencie premiera (pełniąc funkcję government chief whip) w gabinecie Jacka Lyncha. Od maja 1970 do czerwca 1973 sprawował urząd ministra sprawiedliwości. W lipcu 1977 powrócił do rządu jako minister przemysłu i handlu, w grudniu 1979 przeszedł na stanowisko ministra przemysłu, handlu i energii, a w styczniu 1980 jego resort przekształcono w ministerstwo przemysłu, handlu i turystyki. Funkcję ministra pełnił wówczas do czerwca 1981. Od marca do października 1982 był natomiast ministrem handlu i turystyki. Zrezygnował na skutek konfliktu z premierem Charlesem Haugheyem, odmawiając udzielenia mu poparcia w kolejnych wewnątrzpartyjnych wyborach.
W 1985 został wykluczony z szeregów Fianna Fáil. Wraz z grupą innych polityków, m.in. Mary Harney i Michaelem McDowellem, założył w tym samym roku nowe ugrupowanie pod nazwą Progresywni Demokraci, którym przewodniczył do 1993. Po wyborach w 1989 podpisał porozumienie koalicyjne ze swoją poprzednią partią, wciąż kierowaną przez Charlesa Haugheya.