thumb|240px|Grobowiec rodziny Jana Hroboniego Jan Wacław HroboniW ewidencji urzędników Austro-Węgier był określany w języku niemieckim jako „Johann Wenzel Hroboni”. (ur. 12 lipca 1872 w Krakowie, zm. 10 maja 1937 w Warszawie) – polski prawnik, sędzia, prokurator, specjalista postępowania cywilnego.
Życiorys Urodził się 12 lipca 1872 w Krakowie jako syn Karola i Anieli z domu Markiewicz. Kształcił się w C.K. IV Gimnazjum we Lwowie, gdzie w 1890 ukończył VII klasę, a w 1891 zdał egzamin dojrzałości•. W 1895 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. W okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej podjął służbę w sądownictwie Austro-Węgier. Początkowo pracował w służbie przygotowawczej przy C.K. Sądzie Obwodowym we Lwowie. Jako auskultant C.K. Wyższego Sądu Krajowego we Lwowie od około 1896 do około był przydzielony do C.K. Sądu Obwodowego w Kołomyi•. W 1898 został mianowany sędzią i przydzielony do C.K. Sądu Powiatowego w Starym Samborze, po czym w tym samym roku został przeniesiony dp C.K. Sądu Obwodego w Stanisławowie, gdzie do około 1900 był adjunktem• i pełnił funkcję sędziego śledczego. Na tej posadzie pracował m.in. przy sprawie zabójstwa, która stała się kanwą dramatu Stanisława Wyspiańskiego pt. Sędziowie z 1907. Od około 1900 do około 1903 był adjunktem C.K.