W 1929 roku, w wyniku protestów antyrządowych, król Amanullah został zmuszony do abdykacji i emigracji. Po krótkim okresie zawirowań w polityce wewnętrznej, królem Afganistanu został Mohammad Nader Szah. W 1931 roku kobietom zezwolono na naukę w Szpitalu Położniczym Masturat w Kabulu, a niektóre szkoły dla dziewcząt zostały ponownie otwarte. W 1933 Nader Szah zginął w zamachu. Władzę przejął syn, Mohammad Zaher Szah. W 1946 roku powstało wspierane przez rząd Stowarzyszenie na Rzecz Dobrobytu Kobiet, któremu patronowała królowa Homajra Begum. Stowarzyszenie prowadziło zajęcia szkolne dla dziewcząt i kursy zawodowe dla kobiet.
Po objęciu przez Mohammada Dauda Chana urzędu premiera Afganistanu, podjęto próby modernizacji i uprzemysłowienia kraju. Za jego rządów poczyniono kroki w stronę równouprawnienia kobiet. Daud promował dobrowolne odsłanianie twarzy kobiet, podkreślając ich wolność wyboru w kwestii noszenia nakryć głowy. W 1963 król Zahir Szach zdymisjonował Dauda, lecz popularność premiera wymusiła dalsze kroki modernizacyjne, m.in. kobiety zyskały prawo udziału w wyborach.