Chryzelefantyna (gr. χρῡσελεφάντινος chrȳselephántinos – ze złota i kości słoniowej, od chrysós – złoto i elephás – słoń) – technika rzeźbiarska stosowana w starożytności, w której wykorzystywano kość słoniową i złoto oraz inne drogie materiały (np. kamienie szlachetne).
Nazwa pochodzi od greckiego określenia powstałego z połączenia dwóch słów: χρυσός chrysós, czyli złoto, i ελεφάς elephás, czyli słoń. Termin ten pojawił się dwukrotnie w znanej literaturze antycznej, w obydwu przypadkach w odniesieniu do posągu Ateny Partenos dłuta Fidiasza z Partenonu na ateńskim akropolu.
Technika polegała na stosowaniu złota i kości słoniowej w posągach montowanych na podkładzie drewnianym. Kością słoniową pokrywano twarz i inne odsłonięte części ciała, a złotą blachą, często inkrustowaną kamieniami szlachetnymi i półszlachetnymi oraz pastą szklaną – szaty, włosy oraz akcesoria.
Historia Posągi ze złota i kości słoniowej powstawały w starożytnym Egipcie, Mezopotamii i na Krecie.
Technika chryzelefantynowa stosowana była w Grecji od V do I w. p.n.e. Używano jej w przypadku posągów kultowych. Żaden z nich nie przetrwał do naszych czasów. Wszystkie zostały zdewastowane wskutek grabieży dla ponownego wykorzystania bardzo cennych materiałów.