W wyniku tej działalności dywersyjnej Ślązacy przystąpili do samorzutnego tworzenia ochotniczych oddziałów samoobrony. W drugiej połowie lipca naczelne władze wojskowe za pośrednictwem generała Jana Jagmina-Sadowskiego zwróciły się do kierownictwa Związku Powstańców Śląskich z propozycją włączenia tej organizacji drogą ochotniczego zaciągu w specjalne formacje Powstańczej Obrony Narodowej. Początkowo planowano w powiecie rybnickim utworzyć 6 batalionów powstańczych. Ostatecznie jednak utworzono ich aż 8.
Organizacja i obsada personalna
W sierpniu 1939 stan osobowy samoobrony powstańczej powiatu rybnickiego wynosił 3100 ludzi w 8 batalionach. Do każdego batalionu należało 3-4 kompanie w sile 100-120 powstańców. Organizacja tych jednostek była dostosowana do lokalnych potrzeb. Niemal wszyscy ochotnicy w powiecie rybnickim walczyli we własnych mundurach powstańczych. Na początku uzbrojenie było niewystarczające. Dopiero 20 sierpnia 1939 dosłano większą ilość karabinów i granatów ręcznych. Wszyscy dowódcy batalionów i kompanii byli organizatorami Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska w latach 1918–1921 i dowódcami jednostek w III powstaniu śląskim na różnych stanowiskach.