U chorych mogą również występować zaburzenia endokrynologiczne takie jak osteoporoza, niedobór witaminy D3, opóźnione pokwitanie oraz wtórny hipogonadyzm.
Diagnostyka różnicowa Podstawą rozpoznania jest stwierdzenie symetrycznego i obustronnego pogrubienia dystalnych nasad kości długich, bez zajęcia chrząstek nasadowych, początkowo kości udowej i kości piszczelowej, ostro odgraniczonymi od prawidłowej tkanki kostnej.
Chorobę Camuratiego-Engelmanna należy różnicować z następującymi rozpoznaniami: mięsak Ewinga, zapalenie kości i szpiku, choroba van Buchema (śródkostny przerost kości zbitych), choroba Ribbinga (dziedziczne rozsiane stwardnienie trzonów).
Leczenie W leczeniu stosowane są kortykosteroidy (prednizolon oraz deksametazon), które u pacjentów z chorobą Camuratiego-Engelmanna zapobiegają nadmiernemu tworzeniu kości, zmniejszają dolegliwości bólowe oraz objawy nużliwości. Obserwuje się również cofanie się zmian radiologicznych. Istnieją pojedyncze doniesienia o skuteczności kalcytoniny oraz bisfosfonianów.
Rokowanie Rokowanie co do życia jest dobre, natomiast jakość życia jest zależna od ciężkości przebiegu i może być znacząco obniżona przez dolegliwości bólowe i problemy z poruszaniem się. Choroba może ulegać spontanicznej remisji lub łagodnieć po 30.