Posiadał przydział w rezerwie do 10 Dywizjonu Żandarmerii.
Po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej został kierownikiem Oddziału Informacyjnego przy Delegaturze Rządu w Wilnie, a po reorganizacji oddziału w Okręgowy Urząd Policji Politycznej został jego naczelnikiem w stopniu komisarza. W 1926 został przeniesiony na stanowisko oficera inspekcyjnego Komendy Wojewódzkiej Policji Państwowej w Wilnie. Na przełomie lat 20. i 30. XX wieku pełnił obowiązki na stanowisku komendanta powiatowego Policji Państwowej w Tarnobrzegu.
Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości dwukrotnie odrzucił wniosek o przyznanie mu Krzyża Niepodległości (na posiedzeniu 25 czerwca 1930 i na posiedzeniu 20 czerwca 1933 „z powodu ujemnej opinii”)..
Na początku lat 30. został zatrudniony w Samodzielnym Referacie Informacyjnym Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie na stanowisku kierownika Referatu Agentury, a następnie kierownika Referatu Kontrwywiadowczego i Narodowościowo-Politycznego. W 1934 jako kapitan rezerwy żandarmerii pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lublin Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr II. Był wówczas w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II.