Architektura secesji w Rosji – stanowiła zróżnicowany kierunek w architekturze rosyjskiej, w ramach którego można wydzielić trzy główne nurty: modernizowany, narodowy styl neorosyjski, modernizm północny (odpowiednik skandynawskiego romantyzmu narodowego) oraz secesja moskiewska. Budownictwo secesyjne w Rosji pojawiło się w 1896 roku i było rozwijane do roku 1918. Niemniej nazywane niekiedy „rosyjską secesją” projekty w „baśniowym” wariancie stylu neorosyjskiego pojawiały się już od 1869 roku. W okresie tym doszło w Rosji również do gwałtownego rozwoju pozostałych dziedzin sztuki i rzemiosła artystycznego, m.in. architektury wnętrz, rzeźbiarstwa, malarstwa, grafiki, meblarstwa, złotnictwa, ceramiki.
Art nouveau w stylu neorosyjskim Architektura świecka
Przypominający secesję baśniowy nurt w architekturze neorosyjskiej pojawił się w latach 70. XIX wieku pod wpływem projektów Wiktora Hartmanna i Iwana Ropeta. Architektura ta, podobnie jak secesja, charakteryzowała się m.in. fantazyjnymi formami, często płynnymi, falistymi liniami, roślinnymi i zwierzęcymi ornamentami. Od secesji odróżniały ją przede wszystkim założenia teoretyczne, m.in. świadome, postulowane odniesienie do historii, tradycji i folkloru.